Grunt czy farba gruntująca na gładź? Co wybrać?

Przy gładzi najczęściej wystarczy dobrze dobrana farba gruntująca, a po klasyczny grunt sięga się głównie przy słabszym, chłonnym podłożu. Różnica między nimi wpływa na przyczepność farby, zużycie materiału i efekt końcowy, więc warto wiedzieć, kiedy które rozwiązanie się opłaca.

Czym różni się grunt od farby gruntującej i kiedy w ogóle są potrzebne na gładzi?

Grunt i farba gruntująca robią na gładzi podobną „robotę”, ale w trochę inny sposób. Grunt wnika w podłoże i je wzmacnia, a farba gruntująca dodatkowo tworzy cienką, jednolitą powłokę, która zachowuje się już prawie jak pierwsza warstwa farby. W praktyce grunt zwykle wystarcza na typowej, równej gładzi, a po farbę gruntującą częściej sięga się tam, gdzie ściana ma różne odcienie, była łatana lub ma docelowo dostać jasny, wymagający kolor.

Klasyczny grunt to produkt w formie rzadkiego płynu, który „wchodzi” w gładź i skleja luźne cząstki, a przy okazji zmniejsza chłonność podłoża. Dzięki temu gładź nie „pije” tak mocno farby nawierzchniowej, więc zużywa się jej mniej, często o 10–30% na pomieszczenie. Sam grunt po wyschnięciu zwykle jest bezbarwny lub lekko mleczny, nie przykrywa różnic kolorystycznych i nie wyrównuje optycznie ściany. Jego główne zadanie to przygotowanie podłoża od środka, a nie poprawianie wyglądu na zewnątrz.

Farba gruntująca to coś pośredniego między klasycznym gruntem a pierwszą warstwą farby. Ma gęstszą konsystencję, kryje lepiej i tworzy widoczną, matową powłokę. Wyrównuje odcień całej powierzchni, co ma duże znaczenie przy gładzi w „łatki” po szpachlowaniu albo po zrywaniu tapety. Często producenci farb zalecają konkretną farbę gruntującą jako „podkład” pod swoje farby końcowe, bo taka para jest do siebie dopasowana pod względem przyczepności i koloru.

Na świeżej, równej gładzi bez prześwitów i zacieków w zupełności wystarcza zwykły grunt, nałożony w jednej warstwie i pozostawiony na około 12–24 godziny do pełnego wyschnięcia. Gdy ściana była mocno szlifowana, ma miejscami goły tynk, a miejscami starą farbę, klasyczny grunt zabezpieczy podłoże, ale nie ukryje różnic tła. Wtedy farba gruntująca pomaga wyrównać kolor już przed malowaniem, dzięki czemu docelowa farba łapie równomiernie i czasem wystarczą 2 warstwy zamiast 3.

Grunt lub farba gruntująca są potrzebne zawsze wtedy, gdy gładź jest chłonna, pyląca albo nierównomierna pod względem struktury czy koloru. Pomijanie tego etapu zwykle kończy się plamami, smugami lub łuszczeniem farby po kilku miesiącach. Jedyna sytuacja, kiedy preparat gruntujący bywa zbędny, to gładź już wcześniej pomalowana dobrze trzymającą się farbą, bez łuszczenia, tłustych plam i napraw – tam często wystarcza dokładne umycie i zmatowienie powierzchni. W każdym innym przypadku grunt lub farba gruntująca pełnią rolę cichego „ubezpieczenia” całego malowania.

Jak ocenić stan gładzi, żeby zdecydować: wystarczy grunt czy lepiej farba gruntująca?

Najprościej: jeśli gładź jest równa, twarda i „pije” farbę w miarę równomiernie, zwykle wystarczy klasyczny grunt. Gdy podłoże miejscami się pyli, szybko chłonie wodę jak gąbka albo są na nim łatki po szpachlowaniu, bezpieczniej sprawdza się farba gruntująca. Różnica zaczyna się więc już na etapie oględzin ściany, jeszcze zanim pojawi się pierwsza warstwa podkładu.

Ocena stanu gładzi zaczyna się od bardzo prostego testu dłoni. Przeciągnięcie palcami po suchej ścianie pod różnymi kątami światła pozwala sporo wyczuć. Jeśli na skórze zostaje biały „puderek”, gładź się pyli i klasyczny grunt może być na granicy skuteczności. Gdy pod palcami powierzchnia przypomina twardą, lekko satynową taflę i nie zostawia śladu, podłoże jest bardziej stabilne i zwykle wystarcza standardowy grunt głęboko penetrujący.

Przydatny bywa też szybki test chłonności, który można zrobić w mniej widocznym miejscu. Naniesienie kilku kropli wody (np. z butelki lub spryskiwacza) pokazuje, jak ściana reaguje. Jeśli woda wsiąka w mniej niż 10 sekund i zostawia ciemne plamy, gładź jest bardzo chłonna, a farba nawierzchniowa mogłaby później wymagać 1–2 warstw więcej. W takim przypadku farba gruntująca, która jednocześnie wyrównuje chłonność i zbliża kolor podłoża, często daje bardziej przewidywalny efekt końcowy.

Pomaga też krótka „kontrola wizualna” przy dobrym świetle dziennym lub przy mocnej lampie ustawionej pod kątem. Nierówne połyski, widoczne łatki po szpachli, różnice kolorów między fragmentami płyty g-k a gładzią lub stare, lekko prześwitujące plamy to sygnał, że klasyczny grunt może nie ujednolicić tego w wystarczającym stopniu. Farba gruntująca, która tworzy cienką, białą lub lekko kryjącą warstwę, pomaga wtedy wyrównać tło pod farbę właściwą, ograniczając ryzyko „map” i prześwitów.

Dla osób, które lubią mieć prosty punkt odniesienia, pomocna bywa taka ściągawka:

• Gładź twarda, bez pyłu na dłoni, z umiarkowaną chłonnością wody – zwykle wystarczy dobry grunt głęboko penetrujący.
• Ściana lekko pyląca, ale bez głębokich ubytków i z widocznymi łatkami po szpachli – częściej lepiej działa farba gruntująca.
• Podłoże bardzo chłonne, z mieszanką różnych materiałów (np. stare tynki, nowe gładzie, fragmenty płyt g-k) – farba gruntująca mocno ułatwia równomierne krycie farby końcowej.

Takie proste testy zajmują zwykle 10–15 minut, a pozwalają uniknąć późniejszego dokładania kolejnych warstw farby. Dzięki temu decyzja „grunt czy farba gruntująca” opiera się na faktach z konkretnej ściany, a nie na ogólnych poradach z opakowania produktu.

Kiedy stosować klasyczny grunt pod gładź, a kiedy może on nie wystarczyć?

Klasyczny grunt sprawdza się na większości ścian z gładzi, ale tylko wtedy, gdy podłoże jest stabilne, niezbyt „pijące” i nie ma problemów z przebijaniem starych kolorów czy plam. Gdy gładź jest bardzo chłonna, krucha albo ma trafić pod jasną, wymagającą farbę, sam grunt może okazać się za słaby – i wtedy zaczyna się robić kłopotliwie przy malowaniu.

Typowa sytuacja, w której zwykły grunt wystarcza, to świeża gładź po szlifowaniu, starannie odpylona, bez smug po wodzie i bez tłustych śladów. Taka powierzchnia „pije” umiarkowanie, nie pyli pod ręką i nie robi się kredowa w dotyku. Po nałożeniu jednej warstwy gruntu (zużycie zwykle około 0,1–0,2 l/m²) widać, że ściana delikatnie się przyciemnia i schnie równomiernie. Wtedy podkład działa jak trzeba: wyrównuje chłonność i wzmacnia wierzchnią warstwę gładzi, a farba nawierzchniowa rozprowadza się bez smug i zacieków.

Klasyczny grunt przestaje być wystarczający, gdy ściana zachowuje się jak gąbka albo jak stary karton – farba położona bezpośrednio po gruntowaniu dalej wsiąka plamami, a pierwsza warstwa znika, jakby ktoś ją „wypił”. Często dzieje się tak przy bardzo cienko położonej gładzi na chłonnym tynku, w starym budownictwie albo tam, gdzie oszczędzano na materiałach. Jeśli po próbnym pomalowaniu kawałka ściany (choćby na 0,5 m²) widać prześwity, różnice w połysku i nierówne wysychanie, sam grunt może nie dawać wystarczającej bariery między gładzią a farbą.

Klasyczny grunt bywa też za słaby, gdy gładź ma nierówny kolor lub widoczne „łaty” po poprawkach. Nawet jeśli technicznie wszystko jest w porządku, po malowaniu potrafią przebijać jaśniejsze i ciemniejsze miejsca, szczególnie pod farbami w głębokiej bieli czy pastelach. Grunt transparentny nie zniweluje tych różnic optycznie, bo jego rolą jest głównie związanie podłoża. W takich warunkach przyda się produkt, który jednocześnie gruntuje i lekko kryje – sam grunt nie zapewni równej bazy kolorystycznej, a liczba koniecznych warstw farby nawierzchniowej rośnie z dwóch do nawet trzech–czterech.

Wreszcie, zwykły grunt ma ograniczone działanie przy ścianach narażonych na większe obciążenie: wąskie korytarze, klatki schodowe czy pokoje dziecięce, gdzie ściana szybko się brudzi i jest często zmywana. Samo związanie gładzi może tu nie wystarczać, bo później liczy się też odporność systemu malarskiego jako całości. Jeśli planowana jest farba o podwyższonej odporności na szorowanie (np. klasa 1 lub 2) i częste mycie ścian, klasyczny grunt będzie tylko pierwszym krokiem, a nie pełnym przygotowaniem podłoża – szczególnie gdy gładź była wcześniej intensywnie szlifowana i jej wierzchnia warstwa jest przerzedzona.

W jakich sytuacjach lepiej wybrać farbę gruntującą zamiast zwykłego gruntu?

Farba gruntująca lepiej sprawdza się tam, gdzie gładź ma już być „prawie na gotowo”: ściany są w niezłym stanie, ale zależy na wyrównaniu chłonności, lekkim zamaskowaniu smug i łatwym starcie z kolorową farbą. Zwykły grunt wiąże i wzmacnia podłoże w głębi, natomiast farba gruntująca dodatkowo zaczyna budować pierwszą, cienką warstwę przyszłego wykończenia.

Po farbę gruntującą często sięga się w pomieszczeniach mieszkalnych, gdzie gładź jest świeża, równa i już zmatowana, a ściany nie pylą przy przejechaniu dłonią. Taka farba przydaje się szczególnie w salonie, sypialni czy pokoju dziecięcym, gdzie planuje się malowanie na jasne, ale niekoniecznie białe kolory. Dzięki temu pierwsza „prawdziwa” warstwa farby kryjącej lepiej się rozkłada i czasem wystarczą tylko 2 warstwy zamiast 3, co przy mieszkaniu o powierzchni 60–70 m² daje już wyraźną oszczędność czasu i materiału.

Dobrym sposobem, żeby złapać różnicę między gruntem a farbą gruntującą, jest spojrzenie na kilka typowych sytuacji:

• Remont w mieszkaniu z nową gładzią, bez zacieków i starych, mocnych kolorów – farba gruntująca pomaga uzyskać równy, lekko kryjący podkład, dzięki czemu później łatwiej jest trafić w docelowy odcień farby.
• Przemalowanie ścian po delikatnych poprawkach gładzi, gdzie widać „łaty” po szpachli – farba gruntująca wyrównuje kolor podłoża, więc po nałożeniu 2 warstw farby nawierzchniowej mniej rzucają się w oczy przejścia między starą a nową gładzią.
• Przygotowanie ścian pod farby o wyższym połysku (np. satyna, półmat), które lubią „podkreślać” nierówności – farba gruntująca pomaga delikatnie zniwelować różnice w strukturze i chłonności, co zmniejsza ryzyko smug i plam po wyschnięciu.
• Malowanie dużych, dobrze oświetlonych płaszczyzn, takich jak długie korytarze czy ściany przy oknach – farba gruntująca poprawia równomierność krycia, więc przy świetle dziennym nie pojawiają się tak łatwo pasy i różnice w odcieniu.

W takich sytuacjach farba gruntująca działa trochę jak „przedsmak” finalnego malowania: ujednolica podłoże, lekko je kryje i pozwala lepiej ocenić, jak ściana będzie wyglądała po zakończeniu prac. Klasyczny grunt bywa wtedy zbyt „techniczny” i choć spełnia swoje zadanie w środku gładzi, nie daje tego wizualnego wyrównania, które potem decyduje o jakości efektu. Dobrze jest mieć z tyłu głowy, że farba gruntująca nie zastąpi farby nawierzchniowej, ale potrafi realnie poprawić jej krycie i wygląd, szczególnie przy wymagających kolorach lub ostrym oświetleniu.

Jak prawidłowo przygotować gładź pod grunt lub farbę gruntującą, żeby uniknąć problemów?

Żeby grunt czy farba gruntująca naprawdę zrobiły swoją robotę, gładź musi być przygotowana „na czysto”. Chodzi o to, aby podłoże było nośne (czyli się nie sypało), równe i przewidywalne pod względem chłonności. Dzięki temu późniejsza powłoka nie zacznie się łuszczyć, nie pojawią się plamy ani różnice w odcieniach, a samo malowanie pójdzie szybciej i zużyje się mniej farby nawierzchniowej.

Przygotowanie zaczyna się od uczciwej oceny powierzchni. Gładź po szlifowaniu zwykle jest pokryta drobnym pyłem, który działa jak separator między ścianą a gruntem. Dobrze sprawdza się dokładne odkurzenie odkurzaczem z miękką końcówką, a przy większych remontach także przetarcie ścian wilgotną, dobrze wyciśniętą gąbką. Jeżeli na ścianie widać tłuste ślady, ślady po długopisie czy nikotynę, konieczne bywa zmycie ich łagodnym detergentem i pozostawienie do całkowitego wyschnięcia, zwykle przynajmniej przez kilka godzin.

Kolejny etap to kontrola spójności gładzi. W prosty sposób można to sprawdzić, przeciągając dłonią po powierzchni lub mocniej po nią stukając. Jeżeli pod palcami zostaje dużo białego pyłu, gładź mocno się pyli i sam grunt może nie poradzić sobie bez dodatkowego wzmocnienia lub ponownego przeszlifowania i odkurzenia. Miejsca, które „głucho” stukają albo odłażą płatami, wymagają naprawy: usunięcia luźnych fragmentów, ponownego zaszpachlowania i wyrównania. Na koniec przydaje się krótkie oględziny pod światło, bo wtedy najlepiej widać rysy, wgłębienia i zadrapania, które mogą później przebijać przez cienkie warstwy farby.

Przed nałożeniem gruntu czy farby gruntującej szczególnie opłaca się zadbać o kilka detali technicznych, które zwykle decydują o końcowym efekcie:

• dokładne usunięcie pyłu po szlifowaniu (odkurzacz + ewentualne przetarcie wilgotną gąbką) zamiast tylko „omiatania” miotłą lub szczotką
• sprawdzenie chłonności gładzi prostym testem z wodą: kropla wody powinna wchłaniać się równomiernie, nie w jednej sekundzie i nie stać bez wsiąkania przez kilka minut
• użycie odpowiednich taśm i zabezpieczenie elementów sąsiadujących (listwy, parapety, gniazdka), żeby grunt czy farba gruntująca nie tworzyły twardych, widocznych rantów
• ewentualne miejscowe szlifowanie „garbów” i zadziorów papierem o gradacji około 180–220, dzięki czemu warstwa gruntująca rozkłada się równiej
• zapewnienie stabilnych warunków w pomieszczeniu: brak przeciągów, temperatura zwykle w przedziale ok. 10–25°C, co pomaga uniknąć zbyt szybkiego schnięcia i smug

Tak przygotowana gładź daje przewidywalne podłoże pod każdą technologię gruntowania. Łatwiej wtedy dobrać, czy wystarczy klasyczny grunt, czy lepiej sięgnąć po farbę gruntującą, a sam proces nakładania przebiega spokojniej i bez „niespodzianek” w postaci zacieków czy prześwitów. Dodatkowy czas poświęcony na ten etap zwykle zwraca się przy końcowym malowaniu, bo farba nawierzchniowa rozprowadza się równiej i rzadziej potrzebuje trzeciej warstwy.

Jak krok po kroku nakładać grunt, a jak farbę gruntującą na gładź?

Przy nakładaniu zwykłego gruntu i farby gruntującej na gładź zmienia się głównie „technika obsługi” i narzędzia, a nie sama filozofia pracy. W obu przypadkach chodzi o to, żeby powierzchnia była równo pokryta, nie przemoczone podłoże i brak zacieków. Różnica polega na tym, że grunt zachowuje się jak bezbarwna „impregnacja”, a farba gruntująca jak pierwsza, dość gęsta warstwa właściwego malowania.

Klasyczny grunt nakłada się zazwyczaj wałkiem o średniej długości włosia (ok. 10–12 mm) albo pędzlem, jeśli gładź ma dużo załamań i narożników. Preparat często rozcieńcza się zgodnie z kartą techniczną, bo jest bardziej płynny niż farba. Nanoszenie zaczyna się od rogów i trudno dostępnych miejsc, a dopiero potem przechodzi się do dużych płaszczniz ściany. Ruchy prowadzi się w jednym kierunku (np. z góry na dół), a potem delikatnie krzyżuje, żeby nie zostawały „prześwity”. Jedna, równa warstwa z reguły wystarcza, a czas schnięcia mieści się zwykle między 2 a 4 godzinami.

Farba gruntująca wymaga już podejścia jak do normalnego malowania. Najczęściej sprawdza się wałek o krótszym włosiu (ok. 8–10 mm), który lepiej rozprowadza gęstszą masę i nie zostawia mocnej faktury na gładzi. Tu ciekłość jest mniejsza, więc łatwiej utrzymać równe krycie, ale szybciej tworzą się widoczne łączenia, jeśli robi się dłuższe przerwy. Dlatego malowanie przebiega pasami o szerokości mniej więcej 50–70 cm, najpierw pionowo, a na końcu delikatnie „wyrównuje się” powierzchnię w jednym kierunku. Warstwa jest wyraźnie biała lub zabarwiona, więc już po 1–2 metrach widać, gdzie zostały prześwity do poprawienia.

• Do gruntu przydaje się kuweta i wałek o średnim włosiu, do farby gruntującej lepszy będzie wałek o krótszym włosiu i ewentualnie przedłużka do kija.
• Grunt nakłada się cienko, tak aby powierzchnia była lekko wilgotna, ale nie mokra; farbę gruntującą prowadzi się nieco grubiej, jak „pierwsze malowanie”, bez tworzenia kałuż.
• Pomiędzy gruntowaniem a kolejną warstwą (czy będzie to farba gruntująca, czy już farba nawierzchniowa) zwykle zostawia się co najmniej 2–3 godziny, a przy farbie gruntującej producent często zaleca przerwę bliżej 4–6 godzin.
• Przy gruncie kluczowe jest równomierne wnikanie i brak zacieków, przy farbie gruntującej – równe krycie i brak widocznych śladów łączenia pól roboczych po wyschnięciu.
• Grunt często schnie szybciej na chłonnych gładziach, więc praca idzie sprawniej; farba gruntująca wymaga trochę więcej cierpliwości, ale od razu daje pogląd na kolor i ewentualne niedoskonałości podłoża.

Taka kolejność i sposób pracy pozwalają zachować kontrolę nad tym, co dzieje się na ścianie na każdym etapie. Dzięki temu gładź „nie pije” farby jak gąbka, a efekt końcowy wygląda równo, bez plam i różnic w odcieniu.

Jakie błędy przy gruntowaniu gładzi popełnia się najczęściej i jak ich uniknąć?

Najczęstsze problemy z gruntowaniem gładzi biorą się nie z „złego” produktu, ale z drobnych zaniedbań: zbyt chłonnej ściany, źle dobranego preparatu i pośpiechu między kolejnymi etapami. Skutek bywa podobny: farba kryje słabo, pojawiają się smugi, a miejscami wręcz „odparza się” od podłoża. Dlatego przy wyborze między klasycznym gruntem a farbą gruntującą tak ważne jest, żeby nie zepsuć ich działania na etapie nakładania.

Jednym z typowych błędów jest gruntowanie „na oko”, bez sprawdzenia chłonności gładzi. Na bardzo chłonną powierzchnię wylewa się wtedy zwykły grunt w zbyt małej ilości i jednym przejściem wałka. Ściana chłonie go jak papier ręcznikowy i w praktyce grunt przestaje pełnić swoją funkcję. Pomaga tu prosty test: przetarcie fragmentu ściany mokrą gąbką i obserwacja, jak szybko woda wsiąka. Jeśli znika w kilka sekund i zostaje matowa plama, potrzebne jest dokładniejsze nasączenie lub mocniejszy produkt, często właśnie farba gruntująca.

Często pojawia się też problem z nadmiarem preparatu. Grunt czy farba gruntująca bywają nanoszone tak obficie, że na ścianie tworzą się zacieki, „łzy” i błyszczące place. Po wyschnięciu te miejsca mają inną fakturę, a farba nawierzchniowa może tam kryć inaczej, tworząc wyraźne odcięcia pod światło. Lepsze rezultaty daje równomierne rozprowadzenie i kontrola, czy wałek nie jest przeładowany. Jeśli po przejechaniu zostają mokre „pasy”, przy kolejnym nabieraniu preparatu można go lekko odcisnąć w kuwecie, zamiast od razu dokładać kolejną porcję.

Kolejny błąd dotyczy koloru i krycia. Przy jasnych farbach nawierzchniowych wiele osób stosuje bezbarwny grunt na mocno skontrastowanej gładzi, gdzie widać szare miejsca po szpachli, białe po szlifowaniu i ciemniejsze po naprawkach. Bez koloryzującej farby gruntującej albo odpowiednio pigmentowanego podkładu różnice mogą „wychodzić” nawet pod trzecią warstwą farby. W takiej sytuacji lepsze efekty daje użycie farby gruntującej zbliżonej kolorem do planowanej farby, co pozwala wyrównać tło już na etapie przygotowania.

Dość podstępnym problemem jest czas schnięcia. Zdarza się malowanie nawierzchniowe już po 1–2 godzinach, bo „ściana wygląda na suchą”. Tymczasem wiele gruntów i farb gruntujących potrzebuje realnie 12–24 godzin, żeby związać się z gładzią, zwłaszcza przy wyższej wilgotności w mieszkaniu. Jeśli następna warstwa pojawi się za wcześnie, pogarsza się przyczepność i rośnie ryzyko łuszczenia się farby przy pierwszej większej zmianie temperatury. Proste trzymanie się czasów z etykiety, z dodaniem sobie marginesu 1–2 godzin, zazwyczaj rozwiązuje ten problem.

Co wybrać ostatecznie: grunt czy farba gruntująca na gładź – praktyczne przykłady zastosowań

Najprościej mówiąc: na zdrową, mocną gładź zwykle wystarcza klasyczny grunt, a na gładź problematyczną lub pod „trudne” kolory lepiej sprawdza się farba gruntująca. Ostateczny wybór dobrze jest oprzeć na tym, co widać i czuć pod dłonią: czy ściana pyli, jak chłonie wodę, czy ma przebarwienia. Dopiero do tego dobiera się konkretny produkt, zamiast zaczynać od samej nazwy na wiaderku.

Przykładowo przy świeżej gładzi w nowym mieszkaniu deweloperskim, która lekko pyli, ale jest równa i bez plam, zwykle dobrze działa grunt głęboko penetrujący (wchłania się w głąb i wzmacnia podłoże). Jedna warstwa, czas schnięcia około 2–4 godzin i można malować farbą nawierzchniową. Z kolei w starym mieszkaniu po zerwaniu tapet, gdzie ściana jest miejscami ciemniejsza, a fragmenty gładzi różnią się chłonnością, wygodniej bywa użyć farby gruntującej – wyrówna tło kolorystycznie i zmniejszy ryzyko, że po dwóch warstwach farby wciąż będzie widać „łatki”.

W praktyce przydaje się proste podejście: klasyczny grunt sprawdza się tam, gdzie celem jest przede wszystkim wzmocnienie i ograniczenie chłonności, a farba gruntująca tam, gdzie oprócz tego potrzebne jest wyrównanie koloru ściany i lepsze krycie kolejnych warstw. Przy bardzo wymagających powierzchniach, na przykład po zalaniu lub z widocznymi żółtymi plamami, ekipy malarskie często łączą oba rozwiązania: najpierw grunt wzmacniający, a potem specjalistyczna farba gruntująca izolująca plamy (tzw. izolator).

Poniżej znajduje się proste zestawienie, które może pomóc przełożyć te sytuacje na konkretny wybór w typowych domowych scenariuszach.

Tabela nie zastąpi obejrzenia ściany na żywo, ale porządkuje wybory i pomaga uniknąć sytuacji, w której do bardzo problematycznej gładzi używa się tylko najprostszego gruntu „bo tak zawsze było”. Dobrze dobrany podkład – czy to klasyczny grunt, czy farba gruntująca – sprawia, że właściwe malowanie idzie szybciej, zużywa się mniej farby końcowej i trudniej o przykre niespodzianki po wyschnięciu.

Jakie produkty gruntujące do gładzi warto rozważyć i na co patrzeć przy ich wyborze?

Przy wyborze preparatu gruntującego do gładzi zwykle nie chodzi o „najmocniejszy” produkt, ale o taki, który pasuje do konkretnej ściany i późniejszej farby. Inny grunt sprawdzi się przy świeżej, chłonnej gładzi, a inny tam, gdzie podłoże już było malowane lub jest miejscami osłabione. Znaczenie ma także to, czy planowane jest malowanie na biało, intensyjnym kolorem, czy np. farbą plamoodporną.

Podstawowe kryteria wyboru to rodzaj podłoża (nowa gładź, stara farba, płyta g-k), chłonność ściany oraz planowany efekt końcowy. Dla typowej gładzi w mieszkaniu często wystarcza grunt akrylowy (na bazie żywic), który wyrównuje chłonność i lekko wzmacnia. Jeśli gładź jest bardzo pyląca lub miejscami krucha, często lepiej sięga się po grunt głęboko penetrujący, który „wsiąka” nawet na kilka milimetrów w głąb. Z kolei przy intensywnych kolorach albo farbach typu „plamoodporna” pomocna bywa farba gruntująca w kolorze zbliżonym do docelowej farby.

Przy porównywaniu konkretnych produktów przydatne bywa czytanie nie tylko przodu etykiety, ale też tabeli zastosowań i zużycia na opakowaniu. Sprawdzenie, czy producent wyraźnie dopuszcza użycie na gładź gipsową, jak długo trzeba czekać do malowania i jaka jest wydajność na 1 m², zwykle pozwala uniknąć niedomówień i rozczarowań już po zakończeniu prac.